AD 2015
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ciekawostki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ciekawostki. Pokaż wszystkie posty
4 kwietnia 2015
7 marca 2015
Historyczna ciekawostka z Kałdowa
Obecnie kojarzymy to miejsce z parkingami dla turystów, którzy przyjechali do Malborka zwiedzić zamek, a jednocześnie nie mają ochoty wjeżdżać do miasta. Kiedyś to miejsce wyglądało inaczej, wydarzenia z marca 1945 roku i zniszczenia mostów przez wojska Niemieckie spowodowały, że w latach powojennych doszło do znacznych zmian. Wyburzono niepotrzebne budynki, zlikwidowano kolej wąskotorową w kierunku mostu, usunięto jeden z nasypów. Do dnia dzisiejszego pozostała droga dojazdowa do nieistniejącego mostu, która biegła pomiędzy torami oraz linia normalnotorowa z wiaduktem nad drogą krajową 55. Nie ma drugiego wiaduktu, nie ma stacji kolei wąskotorowej w Kałdowie. Nie ma pozostałości budynków. Pozostał jednak niedawno odkryty kamień z napisem pokazującym kierunek do Malborka.
>>----> NACH MARIENBURG >>---->
Ciekawa kartka świąteczna...
Oczywiście o tyle ciekawa, bo świąteczno-noworoczna ale zamek w porze letniej :)))
6 marca 2015
Królewskie Seminarium Nauczycielskie
Królewskie Seminarium Nauczycielskie. Budynek wybudowany w latach 1875-76. Obiekt po zniszczeniach wojennych, remontach i adaptacjach nadal istnieje. Malbork, ulica Jagiellońska. Zdjęcie przedwojenne.
22 lutego 2015
Cmentarz Wspólnoty Brytyjskiej - upamiętnienie jeńców z obozu w Lidzbarku Warmińskim
Na Cmentarzu Wspólnoty Brytyjskiej w Malborku jest tablica upamiętniająca jeńców z obozu jenieckiego z okolic Lidzbarka Warmińskiego - 39 jeńców, którzy zmarli w ostatnich miesiącach pierwszej wojny światowej.
informacja: Archiwum Państwowe
16 maja 2014 roku na cmentarzu w Lidzbarku Warmińskim – Markajmach odbyło się uroczyste otwarcie i poświęcenie kwatery żołnierzy brytyjskich, zmarłych w okresie I wojny światowej w położonym w pobliżu obozie jenieckim.
W uroczystości wziął także udział Dyrektor Archiwum Państwowego w Bydgoszczy Eugeniusz Borodij, zaproszony przez The Commonwealth War Graves Commission oraz Wójta Gminy Lidzbark Warmiński.
Na zabytkowej nekropolii, w części noszącej obecnie nazwę Cmentarza Wojennego Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w Lidzbarku Warmińskim, spoczywają szczątki prawie 3 tysięcy żołnierzy, w tym 39 brytyjskich.
informacja: Archiwum Państwowe
16 maja 2014 roku na cmentarzu w Lidzbarku Warmińskim – Markajmach odbyło się uroczyste otwarcie i poświęcenie kwatery żołnierzy brytyjskich, zmarłych w okresie I wojny światowej w położonym w pobliżu obozie jenieckim.
W uroczystości wziął także udział Dyrektor Archiwum Państwowego w Bydgoszczy Eugeniusz Borodij, zaproszony przez The Commonwealth War Graves Commission oraz Wójta Gminy Lidzbark Warmiński.
Na zabytkowej nekropolii, w części noszącej obecnie nazwę Cmentarza Wojennego Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w Lidzbarku Warmińskim, spoczywają szczątki prawie 3 tysięcy żołnierzy, w tym 39 brytyjskich.
Ciekawe odkrycie podczas prac remontowych w Kościele NMP
źródło informacji: LINK
W trakcie rozpoznania wnętrz Kościoła NMP, sfotografowano po raz
pierwszy znane już wcześniej napisy znajdujące się w pomieszczeniu
zlokalizowanym w północnej ścianie kościoła, w rejonie styku części
pierwotnej z częścią rozbudowaną przed 1341 r.
Na starych wyprawach tynkarskich, znajdują się odręczne inskrypcje
mówiące o ludziach pracujących przy remontach zamkowej świątyni.
Rozpoznano dwa napisy:
1. wykonany czerwoną kredką napis „Renowa… (tio) / Geb … / Maue… (r) / Meiste… (r) / 182… / + / +” - mówiący o remoncie wnętrza świątyni w trzecim dziesięcioleciu XIX wieku;
2. wykonany ołówkiem „R. Pultke Marienb… (urg) / ?. M (dalsza część nazwiska obecnie nieczytelna) M(arienb?)/ 189(1?)” .
Zdjęcia ogólne przed rozpoczęciem remontu. Andrzej Gilewski
18 stycznia 2015
ISU-122S - detal
Wpis głównie z myślą o modelarzach, pasjonatach II wojny światowej oraz uzbrojenia. Detale z malborskiego pomnika.
ISU-122S - Malbork
16 stycznia 2015
Ulica Kopernika - lata 90'te
Ulica Kopernika przeszła w ostatnich 20 latach totalną transformację, nie ma Słodowni, nie ma wielu starych kamienic, zostały chyba tylko trzy budynki,... jest Statoil, Urząd Skarbowy, Kaufland itd.
To moje skany z Gazety Malborskiej z lat 90'tych:
To moje skany z Gazety Malborskiej z lat 90'tych:
Rok 1994
Rok 1997 - wlot w ulicę Kopernika z ulicy Mickiewicza
Rok 1998
6 stycznia 2015
Urząd Skarbowy w przedwojennym Malborku
Urząd Skarbowy czyli niegdyś Finanzamt przy ulicy Hindenburgstrasse 44-46. Obecnie budynek WSG przy ulicy Sikorskiego 45.
3 stycznia 2015
Malborska kanka na mleko
Prawdopodobnie z malborskiej mleczarni - Ostdeutsche Dauermilchwerke GmbH.
Zbiory prywatne
30 grudnia 2014
Plac Hanki Sawickiej
Tablica na jednym z budynków istnieje do dziś:
Nazwa ulicy "poległa" w czasie masowej zmiany nazw ulic w Polsce na początku lat 90'tych XX wieku. Kim była Hanka Sawicka? IPN pisze o niej tak:
Hanna Krystyna Szapiro (1917–1943)
Ps. „Hanka”, znana powszechnie pod fałszywym nazwiskiem jako Hanna (Hanka) Sawicka – działaczka komunistyczna, od 1943 roku formalnie pierwsza przewodnicząca grupy osób propagandowo określanej jako młodzieżowa przybudówka PPR pod nazwą Związek Walki Młodych.
Urodziła się 21 grudnia 1917 r. w Krakowie. Jej ojciec, inż. elektryk Bernard Szapiro, był członkiem partii PPS-„Lewica”. Po ukończeniu gimnazjum im. Juliusza Słowackiego Warszawie i zdaniu matury w 1935 r., Szapiro rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1937 r. pobierała też naukę w prywatnej szkole wyższej Wolnej Wszechnicy Polskiej, na wydziale noszącym nazwę Studium Pracy Społeczno-Oświatowej. W 1935 r. została aktywistką Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, pozostającej wówczas pod silnymi wpływami nielegalnego Komunistycznego Związku Młodzieży Polski i Komunistycznej Partii Polski.
We wrześniu 1939 roku uczestniczyła w Robotniczym Komitecie Pomocy Społecznej. W okresie współpracy niemiecko-sowieckiej w latach 1939–1941 związana była z luźnymi stalinowskimi grupkami komunistycznymi w Generalnym Gubernatorstwie, gromadzącymi się wokół konspiracyjnie wydawanych pisemek. Środowiska te nie tworzyły partii, stosując się do decyzji Stalina zakazujących odbudowy rozwiązanej w 1938 roku partii komunistycznej w Polsce.
Zgodnie z wytycznymi Komitetu Wykonawczego Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu) działające na terenie GG środowiska komunistyczne uznawały rozpoczętą w 1939 roku wojnę za „obustronnie imperialistyczną”. Afirmowały włączenie do ZSRR polskich ziem wschodnich z Wilnem, Lwowem i Białymstokiem i likwidację państwa polskiego, uznając to za pierwszy krok na drodze rozszerzenia Związku Sowieckiego na inne kraje. Sfałszowane wybory do tzw. Zgromadzeń Ludowych Zachodniej Białorusi i Zachodniej Ukrainy z października 1939 roku i uchwalone przez te ciała akty przystąpienia do republik sowieckich uznawali za ostateczne potwierdzenie przynależności obszarów sięgających po Przemyśl, Brześć, Ostrołękę i Łomżę do sowieckiej Ukrainy i Białorusi. Nie godzili się na krytykę polityki Stalina wobec obywateli RP na ziemiach wschodnich. Otwarcie zwalczali Rząd RP gen. Władysława Sikorskiego i urząd Prezydenta RP na Obczyźnie oraz konspiracyjne niepodległościowe partie polityczne w podziemiu.
Zgodnie z ówczesną linią polityki stalinowskiej wzywali do tworzenia frontów ludowych, które miały doprowadzić do rewolucji komunistycznej („proletariackiej”) i obalenia „reakcyjnych rządów” w poszczególnych krajach europejskich. Licząc na przyszły atak ZSRR na Niemcy, liczyli na rozszerzenie państwa Stalina także o resztę ziem polskich i stworzenie polskiej republiki sowieckiej w ramach poszerzonego ZSRR.
W ramach konspiracji komunistycznej Hanna Szapiro była najpierw związana z organizacją młodzieżową „Spartakus” (założoną przed wojną organizacją radykalnych socjalistów, od 1938 roku przejmowaną przez komunistów). Latem 1940 roku, po rozwiązaniu „Spartakusa” na tle podziałów ideowych i rozbieżności w kwestii stosunku do problemu walki z Niemcami w okresie współpracy Stalina z Hitlerem, przeszła ostatecznie wraz z częścią działaczy „Spartakusa” do innego środowiska komunistycznej konspiracji – tzw. grupy akademickiej. Po ataku Niemców na Związek Sowiecki to i wszystkie inne środowiska komunistyczne, chcąc aktywnie wspomóc ZSRR, wezwały do natychmiastowej walki przeciw Niemcom. Szapiro współtworzyła wówczas redakcję komunistycznego „Biuletynu Radiowego”, od 24 czerwca 1941 r. drukującego komunikaty stalinowskiej propagandy, pochodzące z nasłuchu radia moskiewskiego. Od tego czasu środowisko to nazywane było „Biuletynowcami”. Szapiro kierowała kolportażem „Biuletynu Radiowego”.
„Biuletynowcy” podjęli wówczas współpracę i rozmowy z innymi rozdrobnionymi środowiskami stalinowskiej konspiracji, przede wszystkim z Rewolucyjnymi Radami Robotniczo-Chłopskimi (znanymi też jako organizacja „Sierp i Młot”) i Stowarzyszeniem Przyjaciół ZSRR oraz grupą wydającą pisemko „Sztandar Wolności”. Finalnie udało się stworzyć nową strukturę organizacyjną pod ostateczną nazwą Związek Walki Wyzwoleńczej, w którego szeregach znalazła się również Szapiro. W ZWW była także kierownikiem kolportażu pisma „Zwyciężymy”. Zamieszczano tam teksty przede wszystkim gloryfikujące Stalina i walkę Armii Czerwonej o wolność „wszystkich narodów podbitych przez Hitlera” oraz nawołujące – zgodnie z ówczesnymi hasłami sowieckimi – do natychmiastowej walki zbrojnej.
Podobnie jak inni członkowie ZWW, w styczniu 1942 roku formalnie znalazła się w Polskiej Partii Robotniczej, tworzonej w myśl instrukcji Stalina przez przysłaną z Moskwy drogą lotniczą specjalną grupę Marcelego Nowotki. Od jesieni 1942 r. była członkiem i kierownikiem „techniki” Komitetu Warszawskiego PPR.
W lutym 1943 roku została redaktorem nowego konspiracyjnego pisemka komunistycznego „Walka Młodych”, co później wylansowano jako tożsame z funkcją przewodniczącej w rzeczywistości nie istniejącego Związku Walki Młodych (ZWM). Powstanie Związku Walki Młodych PPR ogłosiła w lipcu 1943 roku. W latach okupacji niemieckiej ZWM był przede wszystkim formułą propagandową – w gruncie rzeczy nieformalną i nieliczną grupką redagującą od lutego 1943 r. pismo konspiracyjne „Walka Młodych”, skupiającą ludzi jedynie z Warszawy i okolic. Za członków ZWM awansem uznawano część młodszych wiekiem członków bojówek i oddziałów PPR – Gwardii Ludowej i Armii Ludowej. Dopiero po zajęciu Polski przez Armię Czerwoną tworzono rzeczywiste struktury ZWM jako organizacji młodzieżowej skupiającej większą ilość członków, wówczas też ex-post wielu działaczy uznawało się także za członków ZWM już od 1943 roku.
18 marca 1943 r. została śmiertelnie ranna w czasie strzelaniny, oczekując na ściganego przez żandarmerię niemiecką członka PPR Jana Strzeszewskiego „Wiktora”. Zmarła dzień później.
Po wojnie ZWM stał się organizacją masową, aktywnie włączając się w budowę systemu stalinowskiego jako polski odpowiednik sowieckiego Komsomołu.
W PRL Hanna Szapiro (Sawicka) została wykreowana na „pierwszą przewodniczącą ZWM” i bohaterkę walk o niepodległość. Opisując jej działalność w konspiracji pomijano jej stalinowską ideologię komunistycznego podziemia oraz dążenia do utworzenia polskiej republiki sowieckiej w ramach ZSRR, a nie do odzyskania niepodległości. Uczyniono z niej jedną z propagandowych ikon komunistycznego ruchu młodzieżowego.
Nazwa ulicy "poległa" w czasie masowej zmiany nazw ulic w Polsce na początku lat 90'tych XX wieku. Kim była Hanka Sawicka? IPN pisze o niej tak:
Hanna Krystyna Szapiro (1917–1943)
Ps. „Hanka”, znana powszechnie pod fałszywym nazwiskiem jako Hanna (Hanka) Sawicka – działaczka komunistyczna, od 1943 roku formalnie pierwsza przewodnicząca grupy osób propagandowo określanej jako młodzieżowa przybudówka PPR pod nazwą Związek Walki Młodych.
Urodziła się 21 grudnia 1917 r. w Krakowie. Jej ojciec, inż. elektryk Bernard Szapiro, był członkiem partii PPS-„Lewica”. Po ukończeniu gimnazjum im. Juliusza Słowackiego Warszawie i zdaniu matury w 1935 r., Szapiro rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1937 r. pobierała też naukę w prywatnej szkole wyższej Wolnej Wszechnicy Polskiej, na wydziale noszącym nazwę Studium Pracy Społeczno-Oświatowej. W 1935 r. została aktywistką Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, pozostającej wówczas pod silnymi wpływami nielegalnego Komunistycznego Związku Młodzieży Polski i Komunistycznej Partii Polski.
We wrześniu 1939 roku uczestniczyła w Robotniczym Komitecie Pomocy Społecznej. W okresie współpracy niemiecko-sowieckiej w latach 1939–1941 związana była z luźnymi stalinowskimi grupkami komunistycznymi w Generalnym Gubernatorstwie, gromadzącymi się wokół konspiracyjnie wydawanych pisemek. Środowiska te nie tworzyły partii, stosując się do decyzji Stalina zakazujących odbudowy rozwiązanej w 1938 roku partii komunistycznej w Polsce.
Zgodnie z wytycznymi Komitetu Wykonawczego Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu) działające na terenie GG środowiska komunistyczne uznawały rozpoczętą w 1939 roku wojnę za „obustronnie imperialistyczną”. Afirmowały włączenie do ZSRR polskich ziem wschodnich z Wilnem, Lwowem i Białymstokiem i likwidację państwa polskiego, uznając to za pierwszy krok na drodze rozszerzenia Związku Sowieckiego na inne kraje. Sfałszowane wybory do tzw. Zgromadzeń Ludowych Zachodniej Białorusi i Zachodniej Ukrainy z października 1939 roku i uchwalone przez te ciała akty przystąpienia do republik sowieckich uznawali za ostateczne potwierdzenie przynależności obszarów sięgających po Przemyśl, Brześć, Ostrołękę i Łomżę do sowieckiej Ukrainy i Białorusi. Nie godzili się na krytykę polityki Stalina wobec obywateli RP na ziemiach wschodnich. Otwarcie zwalczali Rząd RP gen. Władysława Sikorskiego i urząd Prezydenta RP na Obczyźnie oraz konspiracyjne niepodległościowe partie polityczne w podziemiu.
Zgodnie z ówczesną linią polityki stalinowskiej wzywali do tworzenia frontów ludowych, które miały doprowadzić do rewolucji komunistycznej („proletariackiej”) i obalenia „reakcyjnych rządów” w poszczególnych krajach europejskich. Licząc na przyszły atak ZSRR na Niemcy, liczyli na rozszerzenie państwa Stalina także o resztę ziem polskich i stworzenie polskiej republiki sowieckiej w ramach poszerzonego ZSRR.
W ramach konspiracji komunistycznej Hanna Szapiro była najpierw związana z organizacją młodzieżową „Spartakus” (założoną przed wojną organizacją radykalnych socjalistów, od 1938 roku przejmowaną przez komunistów). Latem 1940 roku, po rozwiązaniu „Spartakusa” na tle podziałów ideowych i rozbieżności w kwestii stosunku do problemu walki z Niemcami w okresie współpracy Stalina z Hitlerem, przeszła ostatecznie wraz z częścią działaczy „Spartakusa” do innego środowiska komunistycznej konspiracji – tzw. grupy akademickiej. Po ataku Niemców na Związek Sowiecki to i wszystkie inne środowiska komunistyczne, chcąc aktywnie wspomóc ZSRR, wezwały do natychmiastowej walki przeciw Niemcom. Szapiro współtworzyła wówczas redakcję komunistycznego „Biuletynu Radiowego”, od 24 czerwca 1941 r. drukującego komunikaty stalinowskiej propagandy, pochodzące z nasłuchu radia moskiewskiego. Od tego czasu środowisko to nazywane było „Biuletynowcami”. Szapiro kierowała kolportażem „Biuletynu Radiowego”.
„Biuletynowcy” podjęli wówczas współpracę i rozmowy z innymi rozdrobnionymi środowiskami stalinowskiej konspiracji, przede wszystkim z Rewolucyjnymi Radami Robotniczo-Chłopskimi (znanymi też jako organizacja „Sierp i Młot”) i Stowarzyszeniem Przyjaciół ZSRR oraz grupą wydającą pisemko „Sztandar Wolności”. Finalnie udało się stworzyć nową strukturę organizacyjną pod ostateczną nazwą Związek Walki Wyzwoleńczej, w którego szeregach znalazła się również Szapiro. W ZWW była także kierownikiem kolportażu pisma „Zwyciężymy”. Zamieszczano tam teksty przede wszystkim gloryfikujące Stalina i walkę Armii Czerwonej o wolność „wszystkich narodów podbitych przez Hitlera” oraz nawołujące – zgodnie z ówczesnymi hasłami sowieckimi – do natychmiastowej walki zbrojnej.
Podobnie jak inni członkowie ZWW, w styczniu 1942 roku formalnie znalazła się w Polskiej Partii Robotniczej, tworzonej w myśl instrukcji Stalina przez przysłaną z Moskwy drogą lotniczą specjalną grupę Marcelego Nowotki. Od jesieni 1942 r. była członkiem i kierownikiem „techniki” Komitetu Warszawskiego PPR.
W lutym 1943 roku została redaktorem nowego konspiracyjnego pisemka komunistycznego „Walka Młodych”, co później wylansowano jako tożsame z funkcją przewodniczącej w rzeczywistości nie istniejącego Związku Walki Młodych (ZWM). Powstanie Związku Walki Młodych PPR ogłosiła w lipcu 1943 roku. W latach okupacji niemieckiej ZWM był przede wszystkim formułą propagandową – w gruncie rzeczy nieformalną i nieliczną grupką redagującą od lutego 1943 r. pismo konspiracyjne „Walka Młodych”, skupiającą ludzi jedynie z Warszawy i okolic. Za członków ZWM awansem uznawano część młodszych wiekiem członków bojówek i oddziałów PPR – Gwardii Ludowej i Armii Ludowej. Dopiero po zajęciu Polski przez Armię Czerwoną tworzono rzeczywiste struktury ZWM jako organizacji młodzieżowej skupiającej większą ilość członków, wówczas też ex-post wielu działaczy uznawało się także za członków ZWM już od 1943 roku.
18 marca 1943 r. została śmiertelnie ranna w czasie strzelaniny, oczekując na ściganego przez żandarmerię niemiecką członka PPR Jana Strzeszewskiego „Wiktora”. Zmarła dzień później.
Po wojnie ZWM stał się organizacją masową, aktywnie włączając się w budowę systemu stalinowskiego jako polski odpowiednik sowieckiego Komsomołu.
W PRL Hanna Szapiro (Sawicka) została wykreowana na „pierwszą przewodniczącą ZWM” i bohaterkę walk o niepodległość. Opisując jej działalność w konspiracji pomijano jej stalinowską ideologię komunistycznego podziemia oraz dążenia do utworzenia polskiej republiki sowieckiej w ramach ZSRR, a nie do odzyskania niepodległości. Uczyniono z niej jedną z propagandowych ikon komunistycznego ruchu młodzieżowego.
29 grudnia 2014
Pomnik burmistrza Blume - wędrujący, 7 metrowy pomnik
Pomnik odsłonięto w 1864 przy zamku w Malborku w rocznicę 400 lecia śmierci burmistrza Blumego. Pomnik sprzed zamku został przeniesiony na plac poświęcony Blume'mu, znajdujący się na obecnej Alei Rodła i skwerze im. Ignacego Paderewskiego. Nie wiemy co się stało z pomnikiem lub jego pozostałościami po 1945 roku.
Poniżej zdjęcia z okolic zamku oraz z Blume Platz.
Poniżej zdjęcia z okolic zamku oraz z Blume Platz.
I lokalizacja obu miejsc na dawnym planie Malborka
27 grudnia 2014
Zapomniany dom w fosie...
Dziś już nie ma po nim śladu, jak i po samej fosie. Budynek pewnie rozebrano w latach 20'stych XX wieku. Niesamowity widok - dach wystający ponad chodnikiem. Okolice Bramy Mariackiej, obecnie Aleja Rodła i dojazd do mostu...
Jaki był widok z okien tego domu...
Jaki był widok z okien tego domu...
23 grudnia 2014
Kobieta Mucha? :) Kto wie?
A może osa, meduza, gorgona, kto z Was rozpoznaje obraz znajdujący się w malborskiej restauracji przed wojną. Ratskeller - obecnie Stary Ratusz. Kto wie co to za obraz?
20 grudnia 2014
Zapomniane tablice
Na niewielu zdjęciach można znaleźć tablice z nazwami ulic. Ze względu na rozmiar, umiejscowienie oraz jakość samej fotografii, trudne są do wychwycenia na starych pocztówkach.
Można jednak znaleźć i takie zdjęcia:
Co ciekawe, do naszych czasów przetrwała jedna z nich:
źródło: Marienburg.pl
11 grudnia 2014
1 grudnia 2014
29 listopada 2014
Wizja przyszłości - czyli jak w 1900 roku myślano o roku 2000
Od razu przyznajemy, że nie mamy pocztówki Malborka z początku XX wieku (wydawane były głównie w latach 1900-10), nawet nie wiemy czy takowa istniała, może tak, są z naszych terenów znane ze Sztumem i z Kwidzynem. Sądząc po zamieszczonych na pocztówkach symbolach pocztówka z Malborkiem powinna być podobna. W każdym razie jak ktoś taką ma ;) to prosimy o skan, chętnie opublikujemy.
Ciekawe są na pocztówkach powtarzające się motywy, chociaż widniejący na ostatniej - latający rower bije wszystko na głowę ;)
Ciekawe są na pocztówkach powtarzające się motywy, chociaż widniejący na ostatniej - latający rower bije wszystko na głowę ;)
Oto obecnie znane: Kwidzyn i Sztum
Kwidzyn (e-kwidzyn.pl)
Sztum (Marienburg.pl)
Jak popularna to była dziedzina ówczesnej "twórczości pocztówkowej", ukazują pocztówki dotyczące innych miast z niesamowitym czarnoskórym Dżentelmenem w Białęj:
Biała (Beskidia.pl)
Biała (Beskidia.pl)
Cieszyn (Beskidia.pl)
Lidzbark Warmiński ( Goldap.pl)
Malborka nie ma, chociaż przy obecnych możliwościach edytorskich można by stworzyć na podstawie widocznych motywów swoją "starą pocztówkę". Pozdrawiamy!
27 listopada 2014
Stary Malbork jest rok 2008
Czy wiecie, że w roku 2008 strona StaryMalbork.pl wyglądała tak:
To dużoooooo wspomnień z tamtych czasów :))))
25 listopada 2014
Krzyżacy - Misja specjalna - gra planszowa z Malborkiem w tle
Poprzednio pisałem o ciekawym pomyśle stworzenia gry powiązanej z historią miasta na przykładzie Posnanii. Dziś gra planszowa dla najmłodszych, w której zamek krzyżacki w Malborku pojawia się w tle. Nie grałem i nie mam jej ale sądząc po zdjęciach z gry zabawa dla najmłodszych przednia ;-)
Zdjęcia i informacja: LINK
Subskrybuj:
Posty (Atom)