Największy i najpiękniejszy cmentarz mennonicki jaki przetrwał do
naszych czasów na terenie Żuław. Unikatowy na skalę europejską ze względu na
zachowany oryginalny charakter. Powstał około połowy XVIII wieku i funkcjonował
do czasu II Wojny Światowej. Na terenie około 2,6 ha znajduje się kilkadziesiąt
dobrze zachowanych nagrobków, głównie w formie steli (pionowych, prostokątnych
płyt z trójkątnym zwieńczeniem) oraz kilkukrotnie więcej pozostałości obramowań
grobów z sztucznego kamienia. Możemy tu podziwiać wiele charakterystycznych dla
kultury Menonitów elementów dekoracyjnych o ciekawej symbolice. Pięknie
prezentuję się także stary drzewostan na który składają się wiekowe lipy,
świerki oraz olbrzymi liczący około 300 lat dąb.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Stogi Malborskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Stogi Malborskie. Pokaż wszystkie posty
27 września 2016
Dawny Cmentarz Mennonicki w Stogach
Dawny Cmentarz Mennonicki w Stogach (54°04'34"N 18°58'31"E daw. Heubuden) to doskonałe miejsce na spacer o każdej porze roku. Można tam obcować z historią, przyrodą i oddawać się zadumie.
7 lutego 2015
Stogi Malborskie - mennonicki dom modlitwy
Dziś po budynku nie ma śladu, po przejęciu przez kościół katolicki po wojnie budynek uległ zniszczeniu w 1950 roku (1). Obecnie można podziwiać zachowany, unikalny cmentarz w Stogach.
Zawsze mnie to dziwi, "coś" może stać i ze 100-200 lat, a po 1945 roku wytrzymuje kilka, kilkanaście, a czasami jako ruina dotrwa do dziś ;)
Cytując holland.org.pl
Do 1728 r. gmina nie posiadała własnych starszych i pastorów, obsługiwana była przez starszego z Gdańska, a od 1639 r. przez starszych z sąsiednich czterech niezależnych gmin Wielkiej Żuławy. Po usamodzielnieniu się w 1728 r., gmina rozwinęła własną działalność duszpasterską, tak że w połowie XVIII w. nabożeństwa odprawiane były w domach członków aż w czterech miejscowościach - Malborku, Lichnowach (Lichtenau), Lasewicach (Gr. Lasewitz) i Pogorzałej Wsi (Wernersdorf) - na zmianę w co czwartą niedzielę i w pierwsze dni świąt. W 1774 r. liczbę tę powiększyła jeszcze mała grupa mennonitów zamieszkujących w Czatkowie (Czatkau) oraz gmina w Jarczewie, wszystkie obsługiwane przez starszego ze Stogów.
Dom modlitwy wzniesiony został na podstawie zgody Biskupa Chełmińskiego z 17 czerwca 1768 r. Budowę rozpoczęto 19 lipca 1768 r. i pomimo czasowego wstrzymania budowy przez władze katolickie została ukończona 2 listopada tegoż roku. Pierwsza posługa odbyła się już na święta Bożego Narodzenia 1768r. Koszty budowy wyniosły blisko 2 tys. florenów. Budynek ten o standardowym, wyraźnie określonym przez kurię katolicką wyglądzie został w 1853 r. gruntownie wyremontowany oraz powiększony. Podczas remontu nabożeństwa odprawiane były w przystosowanym do tego celu spichlerzu. Zmodernizowany budynek mógł pomieścić 800 osób. Po II Wojnie Światowej budynek był użytkowany przez kościół katolicki, uległ zniszczeniu ok. 1950 r.
4. Budynek w stylu tradycyjnych mennonickich budynków sakralnych. Zbliżony formą do domów modlitwy z Niedźwiedzicy, Lubieszewa i Tujec. Drewniany, w konstrukcji zrębowej, z dachem dwuspadowym krytym strzechą. Na obrysie prostokąta o wymiarach 27,5x12,1 m., od południa znajdował się przedsionek z wejściem głównym, po obu jego stronach pomieszczenia mieszkalne dla starszego i pastora. Sala nabożeństw, długości 20,6 m., posiadała empory z trzech stron, przy wolnej ścianie zachodniej ustawione były na podwyższeniu ławki dla starszego, pastora i diakonów. Około 1790 r. obok nich ustawiona została ambona - kazalnica. W 1824 r. pokrycie dachowe wymienione zostało na dachówkę esówkę.
W 1853 r. budynek został przedłużony o 14 stóp w stronę południową, wykonano również nową podmurówkę z cegły (w miejsce starej z kamieni polnych), efektem czego było podniesienie zrębu o 2 stopy. Wystawione zostały nowe sprzęty - kazalnica, siedzenia dla starszych, ławki oraz schody. Całość pomalowano zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz farbą olejną i klejową. Zapewne wtedy dodano również małe organy, usytuowane pod emporą w części północnej.
źródła:
(1) zdjęcia - B. Schmid, Die Bau- und Kunstdenkmäler des Kreises Marienburg, Danzig 1919
(2) tekst - http://www.holland.org.pl/art.php?kat=art&dzial=polska&id=12_1
Zawsze mnie to dziwi, "coś" może stać i ze 100-200 lat, a po 1945 roku wytrzymuje kilka, kilkanaście, a czasami jako ruina dotrwa do dziś ;)
Cytując holland.org.pl
Do 1728 r. gmina nie posiadała własnych starszych i pastorów, obsługiwana była przez starszego z Gdańska, a od 1639 r. przez starszych z sąsiednich czterech niezależnych gmin Wielkiej Żuławy. Po usamodzielnieniu się w 1728 r., gmina rozwinęła własną działalność duszpasterską, tak że w połowie XVIII w. nabożeństwa odprawiane były w domach członków aż w czterech miejscowościach - Malborku, Lichnowach (Lichtenau), Lasewicach (Gr. Lasewitz) i Pogorzałej Wsi (Wernersdorf) - na zmianę w co czwartą niedzielę i w pierwsze dni świąt. W 1774 r. liczbę tę powiększyła jeszcze mała grupa mennonitów zamieszkujących w Czatkowie (Czatkau) oraz gmina w Jarczewie, wszystkie obsługiwane przez starszego ze Stogów.
Dom modlitwy wzniesiony został na podstawie zgody Biskupa Chełmińskiego z 17 czerwca 1768 r. Budowę rozpoczęto 19 lipca 1768 r. i pomimo czasowego wstrzymania budowy przez władze katolickie została ukończona 2 listopada tegoż roku. Pierwsza posługa odbyła się już na święta Bożego Narodzenia 1768r. Koszty budowy wyniosły blisko 2 tys. florenów. Budynek ten o standardowym, wyraźnie określonym przez kurię katolicką wyglądzie został w 1853 r. gruntownie wyremontowany oraz powiększony. Podczas remontu nabożeństwa odprawiane były w przystosowanym do tego celu spichlerzu. Zmodernizowany budynek mógł pomieścić 800 osób. Po II Wojnie Światowej budynek był użytkowany przez kościół katolicki, uległ zniszczeniu ok. 1950 r.
4. Budynek w stylu tradycyjnych mennonickich budynków sakralnych. Zbliżony formą do domów modlitwy z Niedźwiedzicy, Lubieszewa i Tujec. Drewniany, w konstrukcji zrębowej, z dachem dwuspadowym krytym strzechą. Na obrysie prostokąta o wymiarach 27,5x12,1 m., od południa znajdował się przedsionek z wejściem głównym, po obu jego stronach pomieszczenia mieszkalne dla starszego i pastora. Sala nabożeństw, długości 20,6 m., posiadała empory z trzech stron, przy wolnej ścianie zachodniej ustawione były na podwyższeniu ławki dla starszego, pastora i diakonów. Około 1790 r. obok nich ustawiona została ambona - kazalnica. W 1824 r. pokrycie dachowe wymienione zostało na dachówkę esówkę.
W 1853 r. budynek został przedłużony o 14 stóp w stronę południową, wykonano również nową podmurówkę z cegły (w miejsce starej z kamieni polnych), efektem czego było podniesienie zrębu o 2 stopy. Wystawione zostały nowe sprzęty - kazalnica, siedzenia dla starszych, ławki oraz schody. Całość pomalowano zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz farbą olejną i klejową. Zapewne wtedy dodano również małe organy, usytuowane pod emporą w części północnej.
źródła:
(1) zdjęcia - B. Schmid, Die Bau- und Kunstdenkmäler des Kreises Marienburg, Danzig 1919
(2) tekst - http://www.holland.org.pl/art.php?kat=art&dzial=polska&id=12_1
6 maja 2014
Stogi - cmentarz mennonicki
Jeżeli ktoś z Was ma trochę wolnego czasu to warto odwiedzić cmentarz mennonicki w Stogach. Miejsce urokliwie zarasta i jest bardzo "fotogeniczne", szczególnie przed zachodem słońca.
Subskrybuj:
Posty (Atom)











